[EBF] Unknow?

posted on 06 Mar 2013 21:52 by mizusoul
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของคอมมู

 
 
#2112
Makarov G Invorker
............................................................................................................................................................
 
Date: 14 ก.พ. 1027
Time: 10.30 น.

เรือโดยสารจอดเทียบท่า ณ เมืองอโยธา ผมไม่ได้มาที่เมืองนี้นานมาก แต่ทุกอย่างก็คงยังเหมือนเดิม ทั้งคุณลุงร้านขายปลาที่ส่งเสียงดังๆเรียกลูกค้า หรือคุณป้าที่ร้านขายเครื่องเทศ ผมกระชับสัมภาระในแขนก่อนจะเดินเลี่ยงผู้คนออกไปนอกเมือง ในขณะที่ผมจะเดินผ่านร้านขายขนมปัง ผมสังเกตเห็นประกาศเตือน
  'Unknowโปรดระวังบุคคลหน้าตาคล้ายคลึงกับคนสำคัญของท่าน'
 
"บุคคลที่คล้ายกับคนสำคัญ..."
ผมอ่านทวนอีกรอบ
 
'คนสำคัญ..คงไม่ใช่คนนั้นหรอมั้ง....'
 
"นั่น..มาคุงหรือเปล่าจ้ะ?"
ผมหยุด...แล้วหันไปหางต้นเสียง
"ปะ..ป้าแมรี่?...โอ๊ย!!"
อยู่ๆคนอันแสนคุณเคยก็เคาะกะบาลผมอย่างจัง
"บอกกี่ทีแล้วว่าให้เรียกพี่สาวน่ะ หึ้..ไม่ได้เจอกันแค่สองปีทำเป็นลืมหรอไง...ว่าแต่มาทำอะไรที่นี่ล่ะ"
ผมลูบหัวตัวเองก่อนคลี่ยิ้ม
"มาเยี่ยมป้าแมรี่นั่นแหละครับ...แอ่ก!!"
แล้วหัวผมก็ได้กินกำปั้นอีกรอบ
"ชั้นจะดีใจมาก ถ้านายเรียกฉันว่าพี่สาวซะ"

ป้าแมรี่เป็นพี่สาวของแม่บุญธรรมของผมเอง ครั้งที่ผมจำความได้ป้าแกนี่แหละที่เป็นเพื่อนเล่นกับผมบ่อยๆ เวลาป้าเล่นด้วยก็มักจะพูดกับผมตลอดว่า 'เป็นผู้ชายก็หัดหนักแน่นกว่านี้หน่อยสิ!!' ทั้งที่แม่ผมออกจะอ่อนหวานใจดี ทำไมพี่สาวแม่ถึงได้เฮี้ยวมาดแมนนักก็ไม่รู้
"มองอะไรพี่ทำไมจ้ะมาคุง?"
เพราะนิสัยป้าแบบนี้สินะ...
"ป้าเลยยังไม่แต่งงานสักที...แอ๊ก!!"
"เดินถือของไปเงียบๆสิจ้ะมาคุง"
ป้าแกลูบหัวโนให้สองสามทีแล้วก็เดินนำไป

บ้านป้าแมรี่ตั้งอยู่นอกเมืองไปประมาณสองสามกิโล เป็นบ้านสีขาวธรรมดาๆ ป้าชอบประดับตกแต่งหน้าบ้านด้วยดอกไม้ที่เก็บมาจากสวนหลังบ้าน ที่สวนนั่นทั้งผักและสมุนไพรป้าแกก็ปลูกไว้หมด
 
"เอาแป้งไปเก็บไว้ที่ตู้เดิมนะ...จำได้ใช่มั้ย"
"ครับ"
"แล้วจะอยู่นานไม่น่ะเรา?"
"ผมจองตั๋วกลับพรุ่งนี้เช้าครับ"
"งั้น..ก็ดี...จะไปเคารพหลุมศพมั้ย?"
"........ครับ"
"งั้นฝากทำความสะอาดป้ายหลุมพวกเค้าหน่อยนะ...พวกเค้าคงคิดถึงมาคุงน่าดูเลยล่ะ"
ป้าแมรี่พูดแล้วยิ้มให้อย่างอ่อยโยน

ผมถึงถุงสัมถาระที่เตรียมมาพร้อมกับถังน้ำและผ้าหนึ่งผืนไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่ห่างจากบ้านป้าไม่ไกลนัก ผมเดินไปใกล้เท่าไหร่ต้นไม้ใหญ่นั่นก็ยิ่งประจักแก่สายตามากขึ้น ใต้ต้นไม้นั่นมีหลุมศพของคู่รักหนึ่งคู่ซึ่งถูกฝั่งไว้ในหลุใเดี๋ยวกัน และ...เงาคน!?

ผมขยี้ตาเพราะคิดว่าตาฝาด...แต่เป็นคนจริงๆ...ใครกันล่ะ?

คนๆนั้นคงรู้สึกถึงตัวผม...เธอจึงหันกลับมามอง

ผมแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง...ร่างกายของผมสั่นขึ้นมากระทันหัน...ไม่ใช่เพราะกลัวคนตรงหน้าแต่อย่างไร...แต่เพราะ...ผมรู้สึกกลัวว่าเธอที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นภาพลวงตาของผม

"มาคุงงงงงงงงงงงงง!!"
เธอคนนั้นวิ่งกระโดกอดผม ตัวเธอเล็กกว่าที่ผมจำได้...อาจจะเพราะผมตัวสูงขึ้น
"คิดถึงจังเลย คิดถึงจังเลย มาคุงสบายดีใช่มั้ย?"
"..............................."
ไม่ใช่ภาพลวงตา...ผมวางของแล้วกอดเธอกลับ
"สบายดีครับ"
"มาคุง...ตัวโตขึ้นเยอะเลยนะ...ถ้าพ่อมาเห็นคงภูมิใจกับมาคุงมากแน่ๆ"


ผมรู้สึกเหมือนมือเธอลุกล้ำที่กระเป๋าหลัง........ท่านพ่อหรอ.....เดี๋ยวนะเมื่อกี้คุณเรียกผมว่าอะไร
 

สวบ!!
เสียงกริชจากกระเป๋าหลังของผมเสียบเข้ากับโล่น้ำที่ผมสร้างขึ้น ตัวเธอเริ่มสั่นเมื่อไม่สามารถเอากริชออกจากโล่ได้

"ไม่ได้เจอกันแค่สองปีกว่า...ประมาทขึ้นเยอะนะครับ"

'Unknow จะมีหน้าคล้ายบุคคลสำคัญของท่าน'
.........ไม่นึกเลย...ว่าจะเป็นท่าน

ผมกอดเธอแน่นขึ้นเพื่อไม่ให้เธอหนี แล้วแปรน้ำที่เหลือในถังน้ำเป็นมีดใส่ในมือตนเอง

"ท่านพ่อและท่านแม่เคยบอกว่าสิ่งที่เราไม่สามารถทำได้เหมือนในนิทานคือ...การชุบชีวิตคนตายนะครับ...แล้วอีกอย่างนะ...ไม่มีใครเรียกผมว่ามาคุงหรอก...นั้นป้าแม่รี่เอาไว้ใช้เรียกผมแค่คนเดียว"

เธอพยายามดิ้นออกจากพันธนาการพร้อมกับสบถด่าว่าและสาปแช่งผม
"ไอ้คนชั่ว ไอ้ฆาตกร ไอ้ทรพี!!!"
ผมไม่อย่าให้เธอใช้ร่างรูปร่างนี้มาพูดคำหยายแบบนี้เลย
"อ้อใช้ครับ...อีกเรื่องนึง...ผมเป็นคนฆ่าพวกท่าน...ด้วยตัวผมเองครับ"

ผมแทงมีดลงกลางหลังของเธอ...เธอกระตุกสักพักแล้วทุกอย่างก็เงียบ
ผมหยิบกริชของผมออกจามือเธอแล้วเก็บเข้ากระเป๋าหลังของผมดังเดิม
ผมมองร่าไร้วิญญาณของเธอแล้วถอนหายใจ...จะจัดการกับศพยังไงล่ะเนี่ย? ผมอุ้มร่างนั้นเดินไปที่หน้าผา เบื้องล่างของผามีแต่ต้นไม้ขึ้น และเป็นเขตห้ามเข้า....

ผมโยนร่างเธอลงไป
ถ้าไม่โดนสัตว์ป่ากิน ร่างก็อาจจะสลายไปตามกาลเวลาล่ะนะ
.
.
.
.
.
ผมเดินกลับมาที่หลุมศพ แล้วใช้ผ้าปัดเศษดินออกให้(เพราะใช้น้ำในถังไปหมดเลยทำได้แค่นี้)
ผมเอาของจากในถุงมาวางไว้บนป้ายหลุมศพ
"นี่ไวน์ที่ท่านพ่อชอบดื่มนะครับ...อยู่นู่นอย่าเอาแต่ดื่มจนไม่ทำอย่างอื่นล่ะ...แล้วก็...ช่อดอกไม้นี่กับที่คาดผมสำหรับท่านแม่นะครับ"
"สุขสันต์วันเกิดนะครับท่านแม่"

ผมเดินกลับเข้าบ้านป้าด้วยความเบื่อหน่ายเล็กน้อย...วันเกิดท่านแม่ทำไมต้องมาฆ่าคนด้วยนะ
"มาคุง!!...ปลอดภัยดีมั้ย!!??"
ป้าแมรี่วิ่งหน้าตื่นมาสวมกอดผม
"มีอะไรครับ?"
"เมื่อกี้ชั้นได้ยินเจ้าหน้าที่พบศพที่ป่าในเขตห้ามเข้า...พวกเขาสันนิฐานว่าน่าจะเป็นศพพวกที่อยู่ในป้ายประกาศน่ะ"
.................โดนเจอเร็วกว่าที่คิดแหะ

"ไม่เป็นไรครับ...ผมปลอดภัยดี"
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
จบ



.......................................................................................................................................................
 
เขตบ่น: ยุ่งไปหมด ปั่นไม่ทันฮรืออออออ ไม่เป็นไรดีกว่าไม่ปั่น สกิลนิยายพึ่งโดนคุ้ยก็วันนี้แหละ;;w;;)

Comment

Comment:

Tweet

complete +900C

#4 By ll Exteen BattleField ll on 2013-03-23 23:01

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด มคร.คุงงงงงงง กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด แอบจิตเหมือนกันนะคุณพ่อครัว555
มคร.ฆ่าป๊าม๊าตัวเองหรอ อรีียยย น่าสนใจ /เย้ยยย
แฮ่กๆ มคร.ดาร์กนิดๆ /แอบปลิ้ม(?)

#3 By Se.ChoU on 2013-03-07 13:38

@nutto-na ขอบคุณค่ะของนัทซังก็สนุกและจิต(?)ใช้ได้เลย;;w;;)
ไม่โหดหรอกค่ะ ถ้าไม่ฆ่าอันโน คุณพ่อครัวอาจจะโดนอันโนฆ่าเอานะคะ^^)b

#2 By A-Me on 2013-03-07 00:52

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
//แสปมก่อน #ไม่
เปิดเอ็กทีนเล่นๆไม่นึกว่าจะเจออันโนนคุณพ่อครัว 55
อะเมะซังแต่งฟิคสนุกมากเลยนะครับ ;; v ;; b  
แต่มาคารอฟเนี่ย ... โหดน่ะที่ฆ่าครอบครัวของตัวเอง ;;; [] ;;;

#1 By :RE.L Natsun: on 2013-03-07 00:39